العلامة المجلسي ( مترجم : سيد عبد الحسين رضائى )

250

بحار الأنوار ( ج 74 ) ( كتاب الروضة در مبانى اخلاق از طريق آيات و روايات ) ( فارسى )

بهتر است از اينكه آشكارا شود بر ايشان پراكندگى تو ، بپرهيز از اظهار بدگمانى در غير موضع زيرا كه غيرت بى جا شايسته‌ى آنان را بناشايستگى ميكشاند ولى كارشان را استوار كن اگر از آنان نافرمانى ديدى شتاب در كيفر كوچك و بزرگشان كن . زينهار كه دنبال‌گيرى كنى و گناه را بزرگ شمارى ولى نكوهش را آسان ، براى كنيزان و بندگان تربيت را نيكو كن و خشم را اندك و سرزنش در غير نافرمانى را زياد مكن اگر يكى از آنان نافرمانى كرد پس نيكو دادگرى كن زيرا كه دادگرى يا بخشش نيكوتر است براى كسى كه خردمند است از زدن و مانع شدن بىخرد را سزاوارترين مجازات است . قرار ده براى هر يك از كاركنانت كارى كه به همان كار بازجوئى شوند ، زيرا اين كار بهترين چيزيست كه كار ترا به يكديگر وانگذارند و گرامى دار فاميلت را زيرا كه آنان نيروى پرواز تواند و ريشه تواند كه به آنان باز گردى و بواسطه‌ى آنان بهدف ميرسى و آنان گروهى باشند در وقت گرفتارى پس گرامى دار گرامى آنان را و عيادت كن مريضشان را و در كارهايشان شركت و مشكلاتشان را آسان نما و از خدا در كارهايت كمك بخواه زيرا كه او بىنيازكننده‌ترين كمك‌كارانست . پسرم هر گاه ميان گروهى رفتى كه طفلشان گمراه ، جوانشان بىباك ، پير مردشان امر بمعروف و نهى از منكر نكرد ، دانشمندشان نيرنگ باز و بر خلاف ظاهرش بود و هوايش بر او پيروز ، چنگ زننده است بدنياى حاضر با حرص و آز بر تو رو آورند ، در كمين تواند بگمراهى ، ميجويند فريب دادن را بآرزو ، ميجويند دنيا را بكوشش ، بيمشان آخرت است ، اميدشان دنيا است ، بيمناك نيستند مگر كسى را كه از زبانش بيمناكند ( گرامى نميدارند مگر كسى را كه ) اميد بخشش دارند ، كيش آنان ربا است هر حقى را در پيش آنان واگذارده ، دوست دارند كسى كه ايشان را بپوشاند ، بستوه در آورد كسى كه رازشان را